vrijdag 29 november 2013

Inspirerend leiding geven | Simon Sinek

Op mijn vorige job had men één keer per jaar een verplichte roadshow voor alle medewerkers. Twee hoge omes waren echte stand up comedians. Voor mij was zo een show nieuw en nog interessant, 

maar mijn medewerkers waren die jaarlijkse show beu. 
'Straks mogen we vragen stellen, en dan moet je ze horen' waarschuwden ze me. 
Na drie kritische vragen was de vragenronde gedaan, zo brutaal kreeg men antwoord. Dan vroegen de leidinggevenden nog wat om toch de schijn hoog te houden.

Wat was er zo mis ?
Het verhaal leek me nogal sluitend en mooi, voor een eerste keer zelfs redelijk inspirerend, maar het kwam wel van boven af.
Kort gezegd : de mensen deden het werk dag in dag uit zoals het moest en de leiding kwam hen de verpakking brengen, zeggen waarom zij hun job graag zouden moeten doen.

Traditioneel 'spinnen' directies een verhaal, ze geven een draai aan al het harde werk, en dat is niet inspirerend. De hoofd-boodschap blijft toch : Je weet wat je moet doen, en hoe, we zijn goed bezig.

In dit bedrijf kwamen mensen werken voor hun centen, en niet meer dan dat. Er heerste een echte ambtenarenmentaliteit. Ieder wist wat zijn job was, hoe hij die moest doen, en daar werd niet van afgeweken.

Volgens Sinek zijn mensen die eerst weten waarom ze doen wat ze doen, en daarover mee denken, gemotiveerder en geven zij zich helemaal, los van wat ze verdienen.
Ik geef je hier het idee van de gouden cirkels mee omdat het een simpel en effectief idee is. Het is niet nieuw, het boek is zelfs niet origineel, maar het is goed gebracht en deugt 100%. Begin met het Waarom, is goede raad.



































Groeten van coach Clark Kent,

woensdag 7 augustus 2013

Is een 'demente' Psychotisch ? | De Aanpak is compleet dezelfde ! als in de GGZ

Uw coach houdt van vragen stellen om om te gaan met problemen. 
Is iemand met dementie psychotisch ? Het lijkt er op, dus heb ik me die vraag als psychiatrisch hulpverlener al vaak gesteld. Aanpak van psychose is gelijklopend met die van dementie. Medicatie kan helpen, in combinatie met een begripvolle en gepaste aanpak.
Volgens mij is dit géén artikel tegen medicijnen,
wel tegen het stigma 'psychotisch'. (stigma is cliché, stempel, label, merk, merkteken)


het meisje zegt dat sinds haar diagnose 'paranoïde psychose' alles wat ze zegt als een 'symptoom' wordt gezien (gek dus). Om de twee weken een spuitje (zonder serieus genomen te worden want 'zot' of 'lastig'), zoals hier, is geen gecombineerde aanpak.

Uit het onderzoek onder mantelzorgers blijkt een belangrijk zorg te liggen in gedragsproblemen en stemmingswisselingen bij mensen met dementie.
Deze mensen hebben last van apathie, angst, depressie, hallucinaties, wanen, rusteloosheid, dwalen, woede-aanvallen, claimgedrag, en weigeren vaak medewerking. Ze vormen een ‘zorglast’ en we weten hier niet altijd goed mee om te gaan.
Wat is de achterliggende reden?
Waarom zijn hun emoties zo moeilijk?
Is er sprake van obstinaat gedrag? (obstinaat is koppig, star, hardnekkig, tegendraads, niet-te-corrigeren)
Meestal als er een probleem is, is er ook een aanleiding.
Het is dus van belang om te onderzoeken wat de aanleiding is.
Misschien kunnen we dan het probleemgedrag voorkomen. Versta hier wel dat de reden van het gedrag heus wel eens uiterst bizar kan zijn, en dat wat inlevingsvermogen in onverklaarbare zaken vraagt. Soms moet je 't raden, of uitvinden door toeval.
Maar hoe communiceer je met je demente medemens?
Stel je hebt dementie, hoe communiceer je;
• het gevoel van onveiligheid,
• het te veel prikkels in je omgeving hebben,
• of te weinig prikkels en niets meer om handen hebben,
• het verlies van eigen regie en je vertrouwde omgeving,
• dat je te weinig hulp hebt bij je dagelijkse bezigheden
• dat je nog wel iets kunt en wilt…
Hoe communiceer jij als je niet meer weet wie je ben of waar je bent?
Het onderstaande filmfragment in het NCRV programma ‘Altijd Wat,
wordt aandacht gevraagd voor agressieve ouderen die gedrogeerd worden met medicijnen die niet voor hen bedoeld zijn. Geneeskunde met de rug tegen de muur…

http://blog.soundfulness.com/is-de-demente-oudere-psychotisch/

Uit onderzoek is gebleken dat apathie en depressie voorkomen kan worden als mensen met dementie activiteiten ondernemen die ze plezierig vinden. Hierbij is nodig dat de zorgverlener weet wie de persoon is. Welke behoeften en voorkeuren hij heeft en wat een veilig en tevreden gevoel geeft. Hiervoor is het van de belang dat de zorgverlener tijd krijgt om dit te ervaren…
Herken je deze problematiek?
Hier liggen dus ook kansen;
• Hoe verbeter jij het plezier voor je demente medemens?
• Hoe zorg jij ervoor dat er meer aandacht is voor dementie?
Bedenk daarbij dat dit mogelijk ook jouw toekomst kan zijn!
Kunnen jouw contacten ook wat tips gebruiken voor meer aandacht in de zorg?
Ik re-blog dit artikel dat anoniem uitkwam onder de naam 'coen' op 'soundfulness' (een reeks artikels over klank-therapie). Het verdient wat aandacht.

Ik wil hiermee vertellen dat de aandacht voor een gepaste aanpak on-mis-baar is , net zoals dit al volledig aanvaard is bij mensen met psychoses in de psychiatrie (GGZ ; Geestelijke Gezondheids-Zorg). Je kunt daar de mosterd zeker gaan halen ! daar is niks mis mee. 
Uw coach kan het weten omdat hij tien jaar in de psychiatrie werkte, en nadien steeds met ouderen met geestelijke gezondheidsproblemen. 

Afleiding, plezier, steun, inleving, dagstructuur, rust, lichaamsbeweging

én medicatie (doch beperkt) zijn de kern van de aanpak.
coach Clark Kent

zondag 14 juli 2013

Got my Mojo back ! O, DO BEHAVE !

Twee maanden terug kreeg ik er een dienst bij,

'een uitdaging' dacht ik toen.

Voor mijn Mojo is dat  niet zo goed  gebleken, mijn rep liep een-deuk-of-zoveel op 
want 



















op de ene dienst werd ik een vreemde pottenkijker

op de andere dienst voelde men zich - op zijn minst - gedeeltelijk in de steek gelaten. Kregen die anderen niet alle aandacht?, Kregen zij de goodies?, Waarom mijn bureau verhuizen? ..ziet, nu maakt Clark fouten!

Uw coach kreeg wat veel op zijn bord ook. Twee diensten en plotse veranderingen in de organisatie, en roddels.
Wat beter opletten, en wat beter communiceren heeft gewerkt. Wat anderen denken daar heb ik nog altijd geen controle over, dat kan ook niet. Het vroeg tijd, en nog wat tijd.


Ik heb geleerd dat ik mijn reputatie (mojo) het volgende jaar niet meer op het spel zet.
No way, genoeg geavonturierd in 2013 voor mij.

fair is fair, nu maar eens een ander. 
Ik maak mijn comeback


Vandaag ben ik  'bijna terug !', voel ik.
De uurlijsten voor drie maanden klaar hebben, was de afsluiter van de dag (week)

nu ben ik drie dagen vrij, en men weet op dienst wat te doen.

Had ik graag nog wat zaken gedaan? Ja!, maar nu is drie dagen genieten van de zon en mijn kinderen prima. 

Ik proefde de laatste dagen 
zuur in mijn mond, en de bloeddruk was 13.4/9.3, 
mijn lichaam en geest hebben een time-out nodig. Fijn zo.




Vandaag dank ik vriend Hero! voor zijn cadeautje van enkele jaren trug , ik draag het nog elke dag en voel me d'r professioneel, smartlooking mee
..en nee, het is niet dit t-shirt !

bedankt Hero!

ik moet strenger en minder nonchalant zijn, maar doe het toch met een twist
..of ik zou ik niet zijn.
O, DO BEHAVE ! (Austin Powers,) 

groetjes van coach Clark Kent



woensdag 19 juni 2013

Sinksefoor 2013 - teambuilding - hoeksteen 'Cohesie'

Teambuilding (team-opbouw) hoeft niet moeilijk, ver weg of duur te zijn. Niet iedereen moet persé komen, of wild doen. Een paar attracties 's avonds op de foor. De simpelste ideeën doen 't vaak het beste.

De boog kan voor dees hulpverleners niet aldoor gespannen staan.



Niks schept een band als samen gieren in het spiegelpaleis, fris te zwieren in de POlyp en doodsangsten uit te staan   ..in de TURBINE en de XXL.
Terrasjes doen - met één cava, twee pintjes en véél watertjes, Looza en Cola - en eten -
was er ook bij.

9 schreven in, waarvan 2 niet kwamen, én 12 ! opdaagden. Tof om onverwacht mensen van beide teams en verschillende disciplines te zien voor andere dinges dan 'samen werken'.

Van de personeelsvereniging krijgen we voor elke deelnemer €30 / Alez uw coach schiet voor en houd gans de kermis de administratie bij (al werd het boekje laten tekenen door de kermisklanten al gauw een 'gedeelde activiteit').
Kostelijk waren de gezichten van de foorkramers als we uitlegden dat het 'voor het werk' is.
'Welk werk is me dat? ' zag je ze denken.

Teamopbouw is een methode van de pijler Cohesie (samenhang). Cohesie is één van de vier pijlers (hoekstenen) van sterke teamprestaties. Géén weggegooide centen.
Er zijn ook mensen nodig die de sjacochen (sjakosjen) vasthouden ! Merci bien !

We kwamen samen aan het reuzenrad - 't is te zeggen, naast het reuzenrad in de Cubaanse cocktailbar -het was immers 31°C 65% lucht-vochtig (tropisch).








Lekker op dreef stelde collega Kateleine, die op voorhand aankondigde nergens maar dan ook ner-gens in te gaan, stelde voor om af te gaan koelen in de boomstammen !

Spijtig als je niet tegen zwieren en zwaaien kunt, maar het wel zou willen. Je komt vanalles van elkaar te weten. Er is echt geen woord over het werk gesproken, bedenk ik nu. Deze mensen kunnen ook gewoon met elkaar omgaan.






Op een terras werden al plannen gesmeed voor de volgende teambuilding : iets voor de ouderen!, een etentje, boerengolf, gaan fietsen, gaan wandelen, een kookcursus met nadien het opeten van de zelfgemaakte kost. Leuk allemaal. Er mag zelfs wat theorie aan vooraf gaan (kort dan), vond men. Mooi zo.

Volgende keer is het dus iets helemaal anders (ben ik echt benieuwd naar)


Rond middernacht dan fietsten de fietsers veilig en nuchter samen naar huis.
Coach Clark bobde enkelen naar huis zodat ze niet meer de nachtelijke metro moesten nemen.

ná enkele gul gedeelde appel- en banaanbeignes (en churros!) met véél poedersuiker (ofcorse!) van Delforge deden de foorkramers hun luiken dicht (echt waar, de kermis was bijna uitgestorven).
Voor enkelen, waaronder uw coach was twee keer in de XXL na een laatste sofijsje  ..iets te straf.
Nog een laatste keer hoog heen en weer voordat de molekes sluiten (er zijn er al veel dicht dan)
Alles gaat toe, Wij zijn er nog. Toch speciaal. 






écht Antwaarps! avondje weg

de afwezigen hadden ongelijk (volgende keer dan maar hé),
Sommige foorkramers zijn al thuis als wij vertrekken, merkt Mitch op. De woonwagens zijn gezellig verlicht, de TV staat r op
de aanwezigen hadden plezier en genoten van de - deze keer - veelkleurige lichtjes aan de Schelde.

Gans de dag thuis breekwerken doen, en dan dit !


Spijtig dat de Sinksefoor nog maar één keer terugkeert op de gedempte Zuiderdokken. Vanuit de Around The World (Star Flyer slingermolen) kun je gans Antwerpen zien.

Uit sympathie met diegene van ons die weer vroeg op moesten om te gaan werken, is uw coach vroeg aan dit verslag begonnen. Het was leuk, merci collega 's !

coach Clark Kent liet 't zich smaken enzo
Proost


zondag 26 mei 2013

Medewerker van de maand prijs - Erkenning

Teambuilding zit 'm in kleine zaken die heus niet veel moeten kosten. Integendeel, ze moeten betekenisvol zijn.

Binnen een week stel ik in mijn nieuwe ploeg een tool voor die waarden en normen leuk in beeld brengt. 
In vorige teams werd dit goed onthaald en bleef rivaliteit uit. Het is prettig en hoort prettig te blijven. 

De uitreiking is altijd ludiek en de prijs is steeds iets redelijk goedkoops maar persoonlijks. 
Memorabel zijn de favoriete koekjes van A, een leuke handdoek voor O die houdt van sauna, de sticker voor op de wasmachine van P, een zak houtskool voor M, het pittenkussentje voor kouwelijke K, een goud gespoten borstel voor B..  Je moet wat interesse hebben voor je mensen en medewerkers met wat feeling en humor, dan is elke uitreiking een feest voor iedereen.


Het is niet de bedoeling mensen te manipuleren, het is de bedoeling hen op een fijne manier te overhalen om te denken over normen en waarden. 

Het bekostigen kan door de directie (best niet want dan zijn de 'prijzen' niet spontaan), meestal door de coach, en kan gedeeld worden door de medewerkers waardoor de prijs écht iets van hen is voor iemand van hen, door hun peers - gelijken - dus. 
Het hangt wat van het team af.

Lees op onderstaande pagina 's hoe wij dat doen..

groetjes van coach Clark Kent




















Natuurlijk werkt zoiets niet voor elke medewerker. Het motiveert niet iedereen, maar dat hoeft ook niet. En ja, Op de éérste plaats moet je gewoon iedereen met respect behandelen en fatsoenlijk verlonen, enzovoorts enzovoorts.

Laten we zeggen dat ik 'voor' ben omdat ik als coach geen kans laat liggen om iets luchtigs te doen want het werk is al best 'ernstig' en 'bezig'.

Toch wil ik een kritisch iemand het woord niet ontnemen en daarom citeer ik een collega blogger. Ik ben het alleen niet met hem eens. Mijn redenen daarvoor: hij heeft vooroordelen en hij probeert het niet eens.
Als je het goed aan boord legt, is het geen probleem, geen competitie, geen sleur. Uw coach spreekt vanuit enkele jaren positieve ervaring met 'de beloning' in de zorgsector, niet van een hamburgertent of zo.

MEDEWERKER VAN DE MAAND

Posted on | december 17, 2012 | 

gaan voor een teamprestatie
U kent ze wel. Die fraaie foto’s aan de muur.
De grootste hamburgerketen van de wereld, tenminste dat denk ik, gebruikt het om medewerkers in het zonnetje te zetten, of is dat om ze tot grotere daden aan te zetten?
Het is hoe dan ook geen onbekend fenomeen meer.
Wenselijk
Ook ik heb wel eens overwogen om de medewerker (M/V) van de maand in het leven te roepen. Om 1 van de medewerkers of medewerksters zo eens in het zonnetje te zetten, maar heb daar toch vanaf gezien. Los van het feit dat we er in een jaar doorheen zouden zijn, zo groot zijn we immers niet, ben ik er niet zo van overtuigd dat het toegevoegde waarde heeft. Dat het zelfs een verkeerd signaal aan de anderen geeft.
Ik ben er namelijk van overtuigd dat het een soort van competitie in het leven roept die niet het juiste in de mensen boven haalt. Dat het behalen van de titel een doel op zich gaat worden en daar zit niemand op te wachten, tenminste ik niet en uiteindelijk onze cliënten ook niet.
Titanenstrijd
Onze aanpak is er toch meer op gericht dat we alle medewerkers waarderen op hun prestaties op zich. Niet in competitievorm, maar op basis van hun groei, hun bijdrage aan onze activiteiten, het omgaan met hun verantwoordelijkheden.
Nu ben ik meer een manager die het liefst over de medewerkers als in een team praat en de ‘Medewerker van de maand’ is natuurlijk veel meer een individuele aangelegenheid en dus hoeft het van mij niet. Sterker nog, laat het maar achterwege.
Laten we de focus maar leggen het plezier dat een medewerker in zijn werk heeft. Als dat in orde is dan denk ik zomaar dat de prestaties vanzelf in orde zullen zijn en hebben we binnen korte tijd hele kuddes medewerkers van de maand.
Misschien moeten we gewoon de medewerker van de maand met het meeste plezier in zijn of haar werk in het leven roepen.