Beleeftuin | Tuinpad | Landmeter legt tunnel aan van Linkeroever naar de Groenplaats

Oranje-witte palen gaan de grond in en uit, meetlint zwaait door de haag, uw coach Clark Kent staat anderhalf uur in de miezer vandaag. 

Landmeter J. De Kinder uit Sint Amands heeft het pad van de beleeftuin voor mensen met dementie mooi uitgemeten en metalen betonijzers in de bodem geslagen.

Toen ik hem vorige week opbelde stond hij met zijn koffers klaar om naar Amerika te gaan, en hij is vandaag bijna letterlijk van het vliegtuig gestapt in onze tuin. Hij doet het voor een handdruk en een warme kop koffie.

In dit project ontmoet ik de interessantste mensen. Landmeter De Kinder is de man die gans de metro in Antwerpen heeft uitgemeten, en de metrotunnel van Linkeroever naar de Groenplaats. Hij vertelde met gepaste trots over de stad en de vindingrijkheid van de tunnelploegen.

De enige tunnels in onze tuin zijn momenteel die van een mol die zich ferm uitleeft in het gazon. Meneer Demesmaeker heeft zich ge-out als mollenvanger , het diertje kan best verhuizen naar de velden want de jacht is geopend.

Absoluut Vastbesloten mr. Demesmaeker

Onze drie konijntjes mogen blijven van hem, maar hier trekt hij resoluut de lijn. Hij stond de molshopen al plat te stampen, een beangstigend ritueel. Tot alles in staat die man. Voor slechts enkele heel heel heel brave diersoorten tolerant, voor de rest ..

We danken landmeter J voor zijn gulle hulp. Hij had de lastige taak om het plan te vertalen op de grond. 

Alweer een stap op het goede pad met klinkers en boorden van Artstone.

Groetjes van uw coach Clark Kent,

Beleeftuin | Vrijwilligers, een leeuw, en een groot kieken in het konijnenhok | Konijnen eten Hooi

In de reeks beleeftuin-voor-mensen-met-dementie neemt vorm aan.
Vrijwilligers gezocht en tuingiften welkom, zou ik zeggen.

Op de vorige feestdag heeft uw coach Clark Kent thuis gewerkt zodat hij vandaag met Theo vrijwilligerswerk kon doen.
Van een kiekenkot maken we een konijnenhok.

We zien het altijd groots

Vijfenzeventig euro schonken verschillende medewerkers samen , waarvoor we een huisgemaakt hok vonden op een zoekertjessite.
In elkaar getimmerd om nooit te veranderen, maar niks is voor altijd al is dit-hok-stevig-als-een-huis met dikke tand-en-groef planken en honderd kilo lange schroeven. 

Ook de tuinaannemer is komen kijken en beloofde om het tuinpad te komen leggen in december, naar het schijnt een goede maand om klinkers te leggen als het niet dag en nacht vriest.
Hij kan het niet geheel gratis doen, maar zal alleen de uren van zijn mannen rekenen, en dan nog.
Het wordt zaak om veel vrijwilligers te vinden op beleeftuinklinkerdag.

Theo, de vader van onze hoofdverpleegster, komt geheel belangeloos. Hij is altijd rode kruis vrijwilliger geweest en doet samen met zijn vrouw leuke dingen voor bejaarden bij hen in de buurt. Via hem is ons hoofd bij ons terechtgekomen.

Ik heb hem niet gevraagd of hij helemaal akkoord is dat zijn dochter werkt met Clark Kent, maar dat hij volgende week terug komt om het konijnenhok af te werken met uw coach is een gunstig teken. Al zei hij dat hij een bijl zou meebrengen en ik weet niet echt waarvoor.

Hoofdverpleegster Tania is er achter gekomen dat zij Flappy rot heeft verwend ('voerwennen') en hij meer hooi moet eten zoals andere konijnen, hij wordt wat dik al is dat ook zijn wintervacht.

Ik hou u op de hoogte als ik geen houw krijg van het bijl van Theo.
Groentjes van beleeftuin-coach Clark Kent, Yo de mannen

Mediteren Is Blijven Zitten

Gewoontes zijn er om te onderhouden.

Tot over drie maanden was mediteren een dagelijkse gewoonte, toen een wekelijkse, nu niets meer.

Vandaag terug mee begonnen, en wat valt er op ? Ik had drie dagen de intentie om te gaan zitten, en nu ik het deed viel het wel mee maar wilde ik toch opstaan en dingen gaan doen. 

Toch trots op mezelf want twintig minuten op mijn meditatiebankje gezeten (ademen en tellen). 

Resultaat : écht moe aan begonnen, en weer energie om te gaan kokkerellen.

The key to meditation is learning to stay

en morgen voor het eerst in twee weken terug mijn wekelijkse kilometer zwemmen.

Beleeftuin voor mensen met dementie | Lezen, kopen, sleuren, bedelen en milde schenkers vinden

'Mijn moestuin' van Wim Lybaert ligt nu eveneens op de inspiratiestapel van uw tuincoach Clark Kent. 
Lezen, kopen en bedelen voor sponsoring zijn zaken die ik samen met alias-ons-moe doe om het project beleeftuin te laten starten.

Cicero zei het al;
Wie een tuin heeft en een bibliotheek heeft alles dat hij nodig heeft.

Het idee van een tuin voor mensen met dementie waarin ruiken, voelen, proeven, zien, horen, activiteit en rust centraal staan, is een uniek project aan het worden, veel meer dan enkele kippen in de tuin zetten en daar het beste van hopen. 

Onderweg om een reuze konijnenhok op te halen met meneer de Mesmaeker, de voormalig meest- dieronvriendelijke-directeur-ooit die nu voluit gaat voor de beleeftuin, hoorde ik de hilarische reclames voor de tuinaannemer.
Instant tuinen, snel fruit, haag die meteen schiet, bestaat inderdaad niet. 

Het grondplan is getekend. Het wordt een platte 8 , een ring van Mobius. De mobiusband is een oneindige figuur met één vlak maar meerdere dimensies. Het tuinpad waarop je eeuwig kunt dwalen, maar steeds verschillende dingen tegenkomt, rond-en-rond.
Mijn vader was schrijnwerker en hij legde de riemen op zijn machines zo dat ze aan twee kanten gelijk zouden afslijten.

In Artstone  te Puurs vonden we een milde schenker voor alle

in het toonpark van Artstone mochten we onze kleur gaan bekijken

klinkers, tegels, stenen die we ooit zouden nodig hebben. 

Zaakvoerder Ann mocht het voorlopig zeer geheime plan van de beleeftuin zien en was meteen enthousiast, ze had het over een interessante nieuwe markt waar zij in wou pionieren.

Ze begreep ook dat we geen donkere klinkers wilden , want 'donker' staat voor 'diepte' iets waar mensen met dementie niet op durven gaan uit schrik ergens in te vallen. Een donkere drempel of mat schrikt af. We mochten dus een passende kleur kiezen.

Ann zei dat we er mensen mee naar de tuin zouden krijgen, en er ook meer bezoekers binnen de afdeling zouden lokken. Contact met de buitenwereld, natuur en maatschappij, is een van de betrachtingen van de beleeftuin. 

Leuk om te horen hoe iemand buiten het woonzorgcentrum direct mee is met het concept beleeftuin.

Leuk om te horen was dat zij een stukje lokale geschiedenis herkende in wat wij van plan zijn. Op de locatie van het rusthuis was er vroeger een privé dierentuin met struisvogels, varkens, flamingo 's, ooievaars en zelfs een leeuw.
Juist, het soort zoo waar dierenrechtenorganisaties terecht komaf mee gemaakt hebben. Het waren andere tijden, en het ganse dorp kwam zich vergapen aan de dieren. Ooievaars nestelden op mensen hun schouw.


Het idee dat zo een beleeftuin mensen zal boeien en buiten naar binnen brengt, zal volgens Ann werken.

Meneer de Mesmaeker was tevreden dat het door onze medewerkers geschonken konijnenhok van een goede grootte was, hij wilt GAIA niet tegen de borst stuiten. Onze hokken en rennen zullen groot zijn, net als onze plannen.
Volgende week komt onze vrijwilliger om het het hok aan te passen aan onze noden en onze kleurkeuze. Geen rommel op onze afdeling.

Volgende week komt ook de vrijwillige tuinaannemer de laatste metingen doen en hij is er zeker van dat onze mobiusband er voor de eerste winterprik zal liggen. Wim Lybaert zou trots zijn. We houden je op de hoogte !

vriendelijke groenten van uw coach Clark Kent.

Omringd door bekende objecten | Minder verloren

Mensen met dementie voelen zich meer thuis als ze omringd worden door bekende objecten.
Het gevoel van 'dit zou mijn huis kunnen zijn' wordt er door versterkt. 'Ik ken hier precies de weg', is ook een waardevol gevoel.

True doors (link) heeft een award gekregen. 

Een eenvoudig idee met een groot effect! True doors maakt stickers met foto’s van voordeuren die mensen met dementie op de deur van hun nieuwe woonomgeving kunnen plakken. Door dat vertrouwde beeld voelen zij zich eerder thuis. True doors is beloond met de MSDCARE Award: http://ow.ly/BYz7n.

Tussen de €120 en €220 per deursticker ..daar gaat mijn enthousiasme. Voor heel mijn afdeling een slordige €7.000, wow.
Het soort geld dat ik niet meteen haalbaar vind. Ik durf veel, maar zo iets vragen aan mijn hogere directie (ze zullen lachen).

Uw coach Clark Kent had dit idee voor het herkenbaar maken van de wc-deur, hoopt dat het bij een printshop wat goedkoper kan? Maar kwaliteit is natuurlijk ook alles.

Toch niet negatief zijn. Mocht mijn moeder Alzheimer krijgen, dan zou ik vragen of ik een sticker van haar voordeur op haar kamerdeur mocht kleven, ja hoor. 
Als iemand van familie met dit verzoek komt op mijn afdeling ijver ik meteen voor een 'ja'. 

Wat was Karina content dat ze haar eigen kamer 'huis (volgens haar)' kon vinden. 'Hoe doet ze dat tussen al die beige deuren?' dacht ik.

Gisteren stond ze telkens aan de verkeerde deur en was ze boos want 'dit is mijn huis hoor !'. 'Hoezo weet u dat zo zeker want dit is uw huis niet' vroeg ik haar.
'Kijk' zei ze met een blik van domoor!, 'hier is het sleutelding ook af'. 
Zo herkende ze haar deur dus, haar sleutelplaatje was stuk, en bij deze deur was dat ook zo.

Er is trouwens meer !

Uw coach heeft al gezegd dat mensen hun huisnummer of brievenbus mogen hangen aan de kamerdeur van hun ouders , maar tot nu toe is niemand daar op in gegaan. Het lijkt me een haalbaar en niet zo duur alternatief. Ik hoop dat iemand het eens wilt doen en anderen volgen. 

Vintage showkastjes of vitrinekastjes zijn ook een geweldig idee.

Ik wens iedereen een fijn thuisgevoel.

Groetjes van uw coach Clark Kent,

Stout konijn | Trouble With The Tribbles

Begin eens een beleeftuin voor mensen met dementie. Je zult te maken krijgen met interessante probleembewoners zoals het ondankbare konijn. 
Nog voor de kippen er zijn verknoeit hij al de reputatie van alle toekomstige beleeftuin-dieren, en van uw coach Clark Kent. 

Het is natuurlijk niet meneer zijn fout, oh nee. 
Bewoonster Lia vond het zielig dat de twee konijntjes elk in een apart hok zaten en zette ze bij elkaar. Hij kon zijn pootjes niet van 'haar' afhouden met een zwanger konijn tot gevolg.

Ons moe denkt dat Flappy een verkrachter is, maar geloof me dat het bij konijnen steeds wederzijds is, de viezeriken. 

Bewoonster Lia zette zijn kooi op een dag open en Flappy was lopen, 's morgens was hij er gewoon niet. Lia was zich van geen kwaad meer bewust.

We zaten ondertussen met berouwvolle medewerkers en een in de steek gelaten moeder Mini. 

Ze zouden hem gaan redden uit de bossen van Lippelo of zo. Het plan was om een affiche op te hangen met zijn foto , maar dat kon ik hen uit het hoofd praten. Ik zag de bui al hangen als dat door zou gaan, zag het al voor me dat men alle bruine konijnen uit de verre omtrek bij meneer Demesmaeker zou binnen brengen en hij per konijn een beloning moest betalen van het keukenbudget. We zouden maanden konijn met pruimen moeten eten.
Nee !

Nu coach Clark Kent deze blog maakt is alles ondertussen opgelost.

't is te zeggen;
Flappy is op een frisse zondagmorgen teruggekeerd, mager en uitgeput. Hij is er weer bovenop, en komt zijn kot zelfs niet meer uit als het deurtje open staat. Hij is niet meer zo stout, laat zich aaien.
Lesje geleerd.

Mini heeft vijf jongen. We leerden veel bij over konijnenzwangerschappen. De konijntjes worden voor een paar euro ter adoptie afgestaan en daarmee wordt Flappy gecastreerd (ouch). Misschien nog een nestje ? om een aai-konijn aan over te houden.

Zelfs meneer Demesmaeker adopteert een kleuterje, om weg te geven zegt hij maar wij weten wel beter. Vetmesten en opeten.

Nu zitten we met een hok-probleem. Er nog een hok bij ?
Via crowdfunding kochten we een tweedehands mobiel hok-met-ren.

Op het kleine grasland dat overblijft in de toekomstige tuin kan het rondgedragen worden. Grasmachines Flappy en Mini zullen dat stuk mogen onderhouden, en als ze zich wat gedragen-als-beesten dan mogen de kippen er ook komen ..en de schildpadden, en de afdelingspoes, een hond, geitjes, een hangbuikzwijn-of-twee, kikkers, een pony en een koe..

Ik krijg altijd een zenuwachtig lachje als ik het bureau van de directeur passeer of hem moet spreken. Wat hebben die konijnen nu weer gedaan ? daar gaat mijn goede reputatie.
Hij belde me daarstraks op voor een contractverandering. Nu gaan we het krijgen, dacht ik, van coach naar tuinman. Maar nee, het was voor mijn firmawagen , waarschijnlijk een ..John Deere (zoek dat maar eens op).

groentjes van uw coach Clark Kent die nog wat nachtarbeid gaat verrichten. Wee de stoute konijnen langs de baan.

21 september 2014 Wereld Alzheimer dag | sinds 1994, da 's 20 jaar lang al !

Ik heb het expertisecentrum dementie Vlaanderen een mailtje gestuurd want in het VRT journaal was een echtgenoot die zei dat als hij deze informatie enkele jaren terug had gekregen hem dat veel leed en moeite had kunnen besparen ; Hij toonde twee delen 'dementie en nu'

Die heeft coach Clark Kent nog niet in zijn uitleen-bib !

Op deze dag voor dementie toon ik even hoe het zeer mooi zonder  

BADRUMSSKÅP Småförvaring Förvaringsmöbler kan. Nee, we schuwen de drank niet op dit feest

Ken je het begrip Elderspeak al schatteke ? Alez Zoet, luistert dan eens naar het fragmentje

klik hier voor het radiofragment waarbij ik dacht 'Ja schat, je hebt gelijk'

Elderspeak is een virale gruwel. Je krijgt het over.
Het is een manier van spreken tegen ouderen die zeer moeilijk uit te roeien is want 'we bedoelen het goed hoor' en 'Jeanneke heeft dat graag'. We nemen het onbewust van elkaar over die totaal onnodige manier van betuttelend spreken. 

Het moest er nog eens bijkomen dat je het niet goed bedoeld bijgod!

'Ze vinden het niet erg' , je zou verbaasd zijn wat die mensen daar écht van vinden maar niet zeggen omdat ze afhankelijk zijn van de 'lieve zusterkes'. Zet je nooit boven hen, integendeel 'dien' de mensen, wij zijn niet voor niets bedienden die werken in de dienstensector. 
Zou een butler ooit tegen zijn werkgever zeggen 'gaan wij iets drinke doen jongen?', 'zullen we onze jas eens gaan aandoen?'.
I don 't think so, geeft toe.

'Oudjes' (neen! ouderen!) zijn niet schattig en lief, neem dat maar van me aan. 
Ze zijn ook niet allemaal hardhorig en dement. 
Mensen met dementie verliezen niet hun waardigheid zolang je hen benaderd als de ervaren mensen die ze zijn.

Ja, eens op mijn paard kan ik niet stoppen over betutteling.
Je hebt mijn punt al lang door hé.

Mijn jonge medewerkers kennen mijn frons en mijn commentaren op elderspeak al.

We spreken mensen aan met hun juiste voornaam (zonder -ke), 
zowaar in briefings zeggen we voor- en achternaam juist,

en gebruiken geen we als zij het gaan doen (en zelfs niet als jij daar bij helpt). 

Je vraagt best 'mag ik u helpen?' (ook al betekent het dat jij het bijna moet overnemen ..doe het geruisloos)

Clark Kent moet wel tolereren dat bewoners met dementie hem 'zoetteke' , 'lieveke', 'me-neerke', 'ventje', 'jongen', 'schat', ' ..   noemen. Ja, want zij kunnen mijn naam niet onthouden. Maar wij kunnen dat wel hé. 

noun 

a manner of communicating to older people using a slow rate of speaking,simplified syntax, vocabulary restrictions, and exaggerated prosody on theassumption that their age makes them cognitively impaired

Examples

Elderspeak is common in nursing homes, hospitals and other settings wherefrail elders are found.

U mag gewoon superman zeggen.

groetjes van coach Clark Kent,