Sinksefoor 2013 - teambuilding - hoeksteen 'Cohesie'

Teambuilding (team-opbouw) hoeft niet moeilijk, ver weg of duur te zijn. Niet iedereen moet persé komen, of wild doen. Een paar attracties 's avonds op de foor. De simpelste ideeën doen 't vaak het beste.

De boog kan voor dees hulpverleners niet aldoor gespannen staan.

Niks schept een band als samen gieren in het spiegelpaleis, fris te zwieren in de POlyp en doodsangsten uit te staan   ..in de TURBINE en de XXL.
Terrasjes doen - met één cava, twee pintjes en véél watertjes, Looza en Cola - en eten -
was er ook bij.

9 schreven in, waarvan 2 niet kwamen, én 12 ! opdaagden. Tof om onverwacht mensen van beide teams en verschillende disciplines te zien voor andere dinges dan 'samen werken'.

Van de personeelsvereniging krijgen we voor elke deelnemer €30 / Alez uw coach schiet voor en houd gans de kermis de administratie bij (al werd het boekje laten tekenen door de kermisklanten al gauw een 'gedeelde activiteit').
Kostelijk waren de gezichten van de foorkramers als we uitlegden dat het 'voor het werk' is.
'Welk werk is me dat? ' zag je ze denken.

Teamopbouw is een methode van de pijler Cohesie (samenhang). Cohesie is één van de vier pijlers (hoekstenen) van sterke teamprestaties. Géén weggegooide centen.

Er zijn ook mensen nodig die de sjacochen (sjakosjen) vasthouden ! Merci bien !

We kwamen samen aan het reuzenrad - 't is te zeggen, naast het reuzenrad in de Cubaanse cocktailbar -het was immers 31°C 65% lucht-vochtig (tropisch).

Lekker op dreef stelde collega Kateleine, die op voorhand aankondigde nergens maar dan ook ner-gens in te gaan, stelde voor om af te gaan koelen in de boomstammen !

Spijtig als je niet tegen zwieren en zwaaien kunt, maar het wel zou willen. Je komt vanalles van elkaar te weten. Er is echt geen woord over het werk gesproken, bedenk ik nu. Deze mensen kunnen ook gewoon met elkaar omgaan.

Op een terras werden al plannen gesmeed voor de volgende teambuilding : iets voor de ouderen!, een etentje, boerengolf, gaan fietsen, gaan wandelen, een kookcursus met nadien het opeten van de zelfgemaakte kost. Leuk allemaal. Er mag zelfs wat theorie aan vooraf gaan (kort dan), vond men. Mooi zo.

Volgende keer is het dus iets helemaal anders (ben ik echt benieuwd naar)

Rond middernacht dan fietsten de fietsers veilig en nuchter samen naar huis.
Coach Clark bobde enkelen naar huis zodat ze niet meer de nachtelijke metro moesten nemen.

ná enkele gul gedeelde appel- en banaanbeignes (en churros!) met véél poedersuiker (ofcorse!) van Delforge deden de foorkramers hun luiken dicht (echt waar, de kermis was bijna uitgestorven).
Voor enkelen, waaronder uw coach was twee keer in de XXL na een laatste sofijsje  ..iets te straf.

Nog een laatste keer hoog heen en weer voordat de molekes sluiten (er zijn er al veel dicht dan)

Alles gaat toe, Wij zijn er nog. Toch speciaal. 

écht Antwaarps! avondje weg

de afwezigen hadden ongelijk (volgende keer dan maar hé),

Sommige foorkramers zijn al thuis als wij vertrekken, merkt Mitch op. De woonwagens zijn gezellig verlicht, de TV staat r op

de aanwezigen hadden plezier en genoten van de - deze keer - veelkleurige lichtjes aan de Schelde.

Gans de dag thuis breekwerken doen, en dan dit !

Spijtig dat de Sinksefoor nog maar één keer terugkeert op de gedempte Zuiderdokken. Vanuit de Around The World (Star Flyer slingermolen) kun je gans Antwerpen zien.

Uit sympathie met diegene van ons die weer vroeg op moesten om te gaan werken, is uw coach vroeg aan dit verslag begonnen. Het was leuk, merci collega 's !

coach Clark Kent liet 't zich smaken enzo
Proost

Medewerker van de maand prijs - Erkenning

Teambuilding zit 'm in kleine zaken die heus niet veel moeten kosten. Integendeel, ze moeten betekenisvol zijn.

Binnen een week stel ik in mijn nieuwe ploeg een tool voor die waarden en normen leuk in beeld brengt. 
In vorige teams werd dit goed onthaald en bleef rivaliteit uit. Het is prettig en hoort prettig te blijven. 

De uitreiking is altijd ludiek en de prijs is steeds iets redelijk goedkoops maar persoonlijks. 
Memorabel zijn de favoriete koekjes van A, een leuke handdoek voor O die houdt van sauna, de sticker voor op de wasmachine van P, een zak houtskool voor M, het pittenkussentje voor kouwelijke K, een goud gespoten borstel voor B..  Je moet wat interesse hebben voor je mensen en medewerkers met wat feeling en humor, dan is elke uitreiking een feest voor iedereen.

Het is niet de bedoeling mensen te manipuleren, het is de bedoeling hen op een fijne manier te overhalen om te denken over normen en waarden. 

Het bekostigen kan door de directie (best niet want dan zijn de 'prijzen' niet spontaan), meestal door de coach, en kan gedeeld worden door de medewerkers waardoor de prijs écht iets van hen is voor iemand van hen, door hun peers - gelijken - dus. 
Het hangt wat van het team af.

Lees op onderstaande pagina 's hoe wij dat doen..

groetjes van coach Clark Kent

Natuurlijk werkt zoiets niet voor elke medewerker. Het motiveert niet iedereen, maar dat hoeft ook niet. En ja, Op de éérste plaats moet je gewoon iedereen met respect behandelen en fatsoenlijk verlonen, enzovoorts enzovoorts.

Laten we zeggen dat ik 'voor' ben omdat ik als coach geen kans laat liggen om iets luchtigs te doen want het werk is al best 'ernstig' en 'bezig'.

Toch wil ik een kritisch iemand het woord niet ontnemen en daarom citeer ik een collega blogger. Ik ben het alleen niet met hem eens. Mijn redenen daarvoor: hij heeft vooroordelen en hij probeert het niet eens.

Als je het goed aan boord legt, is het geen probleem, geen competitie, geen sleur. Uw coach spreekt vanuit enkele jaren positieve ervaring met 'de beloning' in de zorgsector, niet van een hamburgertent of zo.

MEDEWERKER VAN DE MAAND

Posted on | december 17, 2012 | 

gaan voor een teamprestatie

U kent ze wel. Die fraaie foto’s aan de muur.

De grootste hamburgerketen van de wereld, tenminste dat denk ik, gebruikt het om medewerkers in het zonnetje te zetten, of is dat om ze tot grotere daden aan te zetten?

Het is hoe dan ook geen onbekend fenomeen meer.

Wenselijk

Ook ik heb wel eens overwogen om de medewerker (M/V) van de maand in het leven te roepen. Om 1 van de medewerkers of medewerksters zo eens in het zonnetje te zetten, maar heb daar toch vanaf gezien. Los van het feit dat we er in een jaar doorheen zouden zijn, zo groot zijn we immers niet, ben ik er niet zo van overtuigd dat het toegevoegde waarde heeft. Dat het zelfs een verkeerd signaal aan de anderen geeft.

Ik ben er namelijk van overtuigd dat het een soort van competitie in het leven roept die niet het juiste in de mensen boven haalt. Dat het behalen van de titel een doel op zich gaat worden en daar zit niemand op te wachten, tenminste ik niet en uiteindelijk onze cliënten ook niet.

Titanenstrijd
Onze aanpak is er toch meer op gericht dat we alle medewerkers waarderen op hun prestaties op zich. Niet in competitievorm, maar op basis van hun groei, hun bijdrage aan onze activiteiten, het omgaan met hun verantwoordelijkheden.

Nu ben ik meer een manager die het liefst over de medewerkers als in een team praat en de ‘Medewerker van de maand’ is natuurlijk veel meer een individuele aangelegenheid en dus hoeft het van mij niet. Sterker nog, laat het maar achterwege.

Laten we de focus maar leggen het plezier dat een medewerker in zijn werk heeft. Als dat in orde is dan denk ik zomaar dat de prestaties vanzelf in orde zullen zijn en hebben we binnen korte tijd hele kuddes medewerkers van de maand.

Misschien moeten we gewoon de medewerker van de maand met het meeste plezier in zijn of haar werk in het leven roepen.

Nieuwe baas - A-Team-Cultuur - over teamcultuur

Reeds enkele jaren verdiep ik me in teamcultuur. Het fascineert me en ik heb het in vier teams bestudeerd en er over geschreven. Vandaag deel ik op drie A-4-tjes wat medewerkers belangrijk en aanvaardbaar vinden qua cultuur.

coach Clark Kent

Fijn dat je er bent - boodschappen rondom je heen opmerken

Was in 't Stad, reed witte vrachtwagen voorbij met een boodschap speciaal voor mij.
Na gisteren had ik die boodschap nodig (en wie op deze aardkloot niet hé?)

Vreemd toch
Verder stond er niks op die vrachtwagen, geen reclame, niets !

Leuk waar een mens blij om kan zijn eh. Ja ook uw coach

Verander de-ment-aliteit is een leuke titel

Stuurgroep verandert de-ment-aliteit

29/04 LILLE (2275) De nieuwe stuurgroep Praatcafé Dementie regio Lille wil dementie nog meer bespreekbaar maken. Door het organiseren van driemaandelijkse praatcafés in het woonzorgcentrum Lindelo haalt de groep familieleden van personen met dementie uit hun isolement.

Met de slogan 'het veranderen van de-ment-aliteit' wil de nieuwe stuurgroep Praatcafé Dementie regio Lille veel mensen bereiken om zich te laten informeren over dementie. Het moeten samenleven met een familielid dat lijdt aan dementie is meestal heel intensief. Volgens de stuurgroep is het belangrijk om die draaglast te kunnen delen met anderen. Tijdens het eerste praatcafé in maart waren zestig familieleden van personen met dementie aanwezig. 'Veel mantelzorgers durven de drempel om met hun probleem naar buiten te komen niet te nemen", legt Liesbeth Van Eynde, woordvoerder van de stuurgroep, uit. Zij is ook referentiepersoon dementie in het woonzorgcentrum Lindelo in Lille. "Iedereen heeft wel iemand met dementie in de familie maar meestal blijft dat binnenskamers. Nochtans is de zorg voor een persoon met dementie niet te onderschatten."

Het volgende praatcafé vindt plaats op woensdag 19 juni om 19.30u in de cafetaria van Lindelo en behandelt het thema Wat is dementie? De toegang is gratis en inschrijven is niet nodig. Info: 014-88.99.11

Bart Van den Langenbergh

Foto Bert De Deken

coach Clark Kent

Vrijwilligerswerk met de 'V' van Verplicht - mogelijkheid tot contact

Sociale contacten zijn belangrijk voor senioren van de zogenaamde sandwich generatie, en voor echte ouderen.
Als de zorg voor ouders of kinderen weg valt dan ervaren mensen leegte, eenzaamheid, isolement..

Misschien biedt vrijwilligerswerk een mogelijkheid tot contact voor beiden, senioren en de ouderen (bewoners).

Een tweetal weken terug ging zorgkundige Mona op pensioen. Geen vervroegd pensioen, ze is 65.
Op haar afscheid was ze verbaasd toen ik zei dat haar voornemen om af en toe een snoezelbad te komen geven aan de oudste bewoners voor mijn part prima kon. Haar enige voorwaarde was lekker badschuim en een nieuwe cd-speler met Yoga & lounge muziek (wordt voor gezorgd M !).

Bernardus brengt boodschappen en komt spelletjes spelen. Hij is een echte fitte senior. Ik zie hem veel in het rusthuis, ook naast zijn vrijwilligerswerk, in zijn eentje op het terras in het zonneke. 

Ook jongere mensen doen vrijwilligerswerk, jongeren met wat vrije tijd, jongeren met een handicap..
Bart zorgt voor het vervoer van onze ouderen. Hij heeft een verstandelijke handicap (vraag me niet welke, dat doet er niet toe) , maar is een vriendelijke gast.
Danny heeft een vorm van autisme, woont beschut, en komt twee halve dagen helpen bij de maaltijden en doet kruiswoordraadsels met de mensen.

Eerst een woordje over opnieuw vriendschap vinden.

Wat voor soort mens u bent bepaalt met wie u in contact komt en bij wie u zich goed voelt.
Het is goed dat u weet wat u zoekt en wilt , maar ga daarbij niet te dogmatisch en beperkend te werk. Ongewone en niet voor de hand liggende ontmoetingen mogen niet de pas worden afgesneden. Veel bijzondere vriendschappen ontstaan tijdens onverwachte situaties of op ongewone momenten.

Het is bij het vinden van een activiteit natuurlijk geen wet van Meden en Perzen om iets met leeftijdgenoten te gaan doen. Ter afwisseling kan een gemengde groep ook heel leuk zijn. Er zijn senioren die graag met jongeren werken en een ander geniet van contact met echte ouderen.

mét een koffiepauze dus !

Activiteiten als natuurwandelingen en excursies zijn heerlijk vrijblijvend. In een ongedwongen sfeer ben je een paar uurtjes gezellig met elkaar op stap. Samen in de schoolbanken biedt ook mogelijkheden. Wie zich inschrijft voor een cursus of workshop ziet wekelijks dezelfde mensen terug. Bedenk daarbij dat niet iedere cursus geschikt is om met anderen in contact te komen. In een workshop keramiek praat je al gemakkelijker met iemand dan bij een cursus programmeren. Als er geen koffiepauze op het programma staat is de kans op contact ook weer kleiner.

Vrijwilligerswerk met de 'V' van verplicht.

We moeten nodig eens een koffie gaan drinken om bij te praten. Ja leuk doen we !
De eerste afspraak na zo 'n gesprek ligt een jaar later. Niet doordat de opmerkingen niet gemeend zijn, maar doordat het er in de praktijk gewoon niet van komt.

Zo gaat het ook met vrijwilligerswerk. Je bent het al lang van plan ..maar in de praktijk komt het er gewoon niet van.

Maak daarom concrete afspraken.
Je hoeft niet meteen te beslissen :
'Kom maar eens een paar ochtenden mee-lopen bij onze vereniging of in ons rusthuis' is een toffe manier om te gaan beleven hoe het er is.

Moet het altijd om Vast engagement gaan?, dus élke woensdag komt Bernardus Rummicub spelen?
Dat kan,
maar het kan ook om Losse activiteiten gaan die wat op voorhand aangekondigd worden,
om bezoekjes,
om hulp bij uitstapjes, een wafelenbak, een bingo, een kweeniewat..
Los te plannen bezigheden dus.

Uw coach wilt met dit idee iets doen. Een handje hulp is zeer welkom, en ook de mogelijkheid tot sociaal contact voor de bejaarde bewoners zijn prachtig.
We zullen hen zeker soigneren!

Wat er voor nodig is zoeken we uit
1. Koffiepauze
2. Vrijwilligers soigneren
3. hun inzet waarderen, gul bedanken
4. materialen, gerief, benodigdheden voorzien
5. verzekering, 
6. een contract, leuke afspraken die het doenbaar houden
7. een presentje (kaartje) bij verjaardag en bij 'de week van de vrijwilliger' (8 t.e.m. 16 maart 2014)
8.
9.
..

Trottinette.net - Alles op wieltjes

collega 's zijn maar een step away

Onze twee eenheden liggen een beetje uit mekaar. Komt daar nog bij dat de eenheden zelf al lange gangen zijn.

Het nieuws om samen te werken werd niet meteen enthousiast onthaald. Er zijn afstanden te overbruggen (niet op zijn minst in de harten van de medewerkers).

'dat is te ver!'
en
'dit gaat te ver'
..liggen kort bij elkaar.

Tim zei terloops 'ze beloofden ons ooit een step, maar daar kwam niks van'.

Deze uitspraak, en het feit dat mijn zonen al lang zeuren om een step met luchtbandjes, bracht me op een idee. Moest toch maar eens werk gaan maken van het zoeken naar zulke steppen. Bestaat dat nog?, een trottinette met luchtbandjes.
De prijs viel tegen ; €170 - 280 !
Tja, bij die dingen wordt het duur vanaf dat het een volwassen gewicht moet kunnen dragen (en ik weeg 'genoeg').

Als je lang surft dan kom je wel eens een voordeel tegen, en ik bestelde er vijf. Drie voor mijn zonen en dochter, twee voor de diensten. 

En zondag zette ik de zelfbouwpakketten in elkaar. 

Het bleek ferm materiaal te zijn, véél beter dan verwacht.

Mijn tienerjaren bracht ik sleutelend aan fietsen door, met hulp van een gepensioneerde fietsenmaker in ons dorp , 'Beerke'. 
Ik vergat zo het verdriet om het verlies van vader en het leidde me af van tienereenzaamheid (zoals iedere tiener). Als ik het niet klaar kreeg ging ik naar Beerke en hij leerde me the tricks of the traid. Ik maakte werkelijk mooie fietsen van schroot, een shopper, zelfs een tandem, en een echte vintage fiets voor mijn lief.
Van Beerke leerde ik een paar eigenschappen van een coach, hij gaf wel uitleg en sleutelde mee als een trommelrem te moeilijk werd, maar verder liet hij me ploeteren. Niks softe hulp 'werken verdoeme'.

Ik heb het sleutelen nooit verleerd.

'Oh, zoals vroeger!, een trottinette!' 

'gij kunt er wat van, gaat ge met die step ook naar huis?'

'is om jong te blijven zeker?'

'ik ben jaloers op u, wou dat ik het nog kon.'

'dat heb ik veel gedaan op de Nationalestraat (Antwerpen). Thuis binnen mocht dat niet' zegt Nette omdat ik binnen rond rijdt.

'Wat een schoon kleur. Ik vind de zwarte het schoonste (Leentje)'

'de nachtzuster heeft ook een fietsje (een driewieler), daar mocht ik al op rijden.'

'lange weg hier hé!'

een groep oudjes zwaait als ik langs rijd en ik hoor hen zeggen; 'dat is die op zijn trottinette! , op afdeling X is het leuk.'

De meningen van het personeel waren verdeeld. Dan komen er rechtstreekse opmerkingen, en ook onrechtstreekse zoals 'mag dat wel?'.

maar ook:

' 't is even wennen, maar het is wel logisch.'

' is dat nieuw in huis?, moderne tijd is precies ingezet hier.'

' wou dat wij eentje hadden!'

de duim gaat ook vaak omhoog, Tof!


Mika beet de spits af door twee lange remsporen in de gang te maken waarbij hij een scheve blik kreeg van kuishulp Jasmijn.
En hij stepte door het cafetaria waar de directeurs ! vergaderden, en hij verwonderde blikken kreeg. 'Als de directeur u komt spreken, ik heb .. ' zei hij.


..en nee Dé , een ding-dong bel zetten we er niet op. 't is de bedoeling dat jij voorzichtig bent als je stept, niet dat de mensen voor jou aan de kant springen.
Neen, ook niet als het een roze bel is. Er wordt niet gebeld.

Voor mij is het een echte tijdmachine.
Op vijf afdelingen spuitjes insuline gaan geven, ging vlotjes met de step, trottinette of autoped.

Ze slaan wel aan die autopeds. Ze zijn ludiek en praktisch, en het is een signaal; de collega 's zijn maar een step away. Ik denk wel dat ik een voor mezelf zal moeten bestellen zodat ik niet altijd met eentje weg ben als ze 'm nodig hebben. ff sparen nog.

Zo ik ga ga nog even keuvelen met de buurman over de nieuwe kleur van zijn gevel, hij kan niet kiezen grijs of zwart.

Groetjes van uw coach Clark Kent ..nog niet alles op wieltjes, maar we komen er wel

Nieuwe baas - Spontaan zorgzaam, brings people toghether

Net voor mijn verlof kreeg een tweede team me er bij als baas. Mijn eerste team moet me half missen, mijn tweede team kreeg een halve baas. Het is voor iedereen wennen (niet wenen !). 
Zelfs aan de directie heb ik twee keer neen moeten zeggen i.v.m. een deadline terwijl ik anders altijd redelijk stipt ben.

Allemaal spannend, met een meeslepende, boeiende werkweek als gevolg, 
doch ik kan niet klagen want beide ploegen zijn wat gewoon als het om bazenwissels gaat - nu volgt binnenkort wat stabiliteit.

Zeker in het begin   'voel'   ik  me  heen-en-weer  getrokken tussen de twee eenheden. Het is een gevoel omdat ik op beide plaatsten wil zijn, in feite trekken beide ploegen vreselijk hun plan ..en dat is de bedoeling; zelfsturende teams ondersteunen (en niet 'cheffen')

Sommige zaken moet ik leren los(ser) laten.





..en dat lukt wel.

Voordeel aan die ondersteunende (coachende) houding is dat  er dingen spontaan goed gebeuren,
en niet alleen binnen de ploeg, maar ook bij de bewoners.
Die dingen doen me ook groot plezier zoals;

Sinds kort hebben we wat gezelschapspelletjes op dienst die medewerkers kunnen spelen met de bewoners, en bewoners zijn die spontaan beginnen lenen. 

(nog) niet ideaal zonder opbergruimte

Het staat nog niet op punt want de spelletjes liggen in de weg zo lang er nog geen slot op de spelletjeskist staat, en er moet een leuke poster gemaakt worden met de spellen die je kunt doen.

Bewoonster Kathie brengt één van mijn spelletjes terug, mooi met het brede elastiek er rond.
'Bedankt' en 'Kijk maar eens in de doos' zegt ze.
'Dat plastieken zakje zou kapot gaan dus heb ik iets voor u gemaakt'.
Ik kijk meteen, en zie !
 

Kathie breide een zakje voor de Rummicubsteentjes !

Hoe keischattig is dit ! ! !

En ook teamleden verrassen me met hun spontaniteit en zorgzaamheid. 
Tim loopt regelmatig op de andere afdeling binnen, en hielp toen een collega later kwam. 
Wen vroeg me of ze ook het uurrooster van de buren kunnen krijgen zodat ze beter samen kunnen werken. 
Hoe professioneel is dat ! ! !

o.k., men kijkt de kat (mij en elkaar) nog wat uit de boom ..da 's normaal.

ze vinden mij wat ene rare ..da 's normaal.

Misschien gaat twee diensten hebben uiteindelijk toch meevallen, alleen weet ik dat  nog  niet.

Rummikub, en hopelijk ook de nieuwe baas, brings people together.

Groetjes van coach Clark Kent

Wat als Humor best wel eens confronterend is ?

Wat als amusementsprogramma 's mensen een spiegel voorhouden ?
Wat als humor iets bespreekbaar kan maken ?

www.youtube.com/watch?v=fF-Mv1pDxew

Wou dat ik zo goed was met beelden

coach Clark Kent

Vrijdag - Kuisdag

'Kuisen op vrijdag ..zoals mijn tantekes vroeger'
zegt coach Clark Kent

een gezonde geest in een gezond huis

Sorry dat ik in je edele delen kneep - Schattigste excuses ooit op facebook

Schattigste excuses ooit? Briefje (en geld) voor broertje na kneep in edele delen

 Bron: News.com.au

Zac (9) schenkt "beste broer ooit" ook nog (piepkleine) financiële vergoeding

© Kos.

Voor al wie een broer heeft, klinkt dit ontwapenende verhaal wellicht bekend in de oren. We kenden allemaal wel momenten waarop we spijt hadden van die mep, pits of kneep te veel tijdens een potje ambras, waarna we het al dan niet op bevel van vader en/of moeder weer goed moesten maken. De negenjarige Zac uit Adelaide heeft op een wel heel schattige manier zijn excuses aangeboden aan zijn gehavende vijfjarig broertje na een stevige kneep in de edele delen. Naast de oprechte en uitgebreide verontschuldigingen, zelfs op het slijmerige af, heeft hij voor "de beste broer in de wereld" ook nog de duizelingwekkende financiële vergoeding van 1 Aussie dollar (ongeveer 80 eurocent) over.

Zac had er zich vanaf kunnen maken met een handdruk en "Terug vrede?", maar in plaats daarvan putte hij zich echt wel uit in excuses:

"Aan de beste broer in de wereld,
Ik heb er heel veel spijt van dat ik in jouw edele delen geknepen heb. Ik ben zelfs zo bedroefd dat ik jouw pijn kan voelen. Ik weet dat dit briefje alles niet helemaal kan goedmaken. Daarom schenk ik je ook nog 1.00 dollar. Die is helemaal voor jou! Ik weet ook wel dat de pijn daarmee niet zal verdwijnen. Ik kan ook geen verband aanleggen, want dan kan je geen pipi meer doen. Ik hoop echt dat je je morgen al beter zal voelen, makker!

Liefs van Zac"

Zacs moeder was zodanig onder de indruk van de excuses van haar zoontje dat ze een foto van het briefje nam en het op haar Facebook gooide. Als jouw kind ooit even straffe, originele of ontwapenende excuses in petto had, laat het ons dan gerust weten in de reacties.

coach Clark Kent

Nieuwe baas : Wat we Alleen kunnen VS. Wat we Samen kunnen

Vorige week kreeg ik er een team bij. eigenlijk moet ik zeggen 'een tweede team kreeg mij er bij als coach'.
Uit voorbije blogs weten jullie dat ik niet spreek over hoofd of baas als allesomvattende term, toch niet bij een grotendeels zelfsturend team.

De twee afdelingen bevinden zich ruimtelijk naast elkaar, gescheiden door deuren met daartussen een stuk gang.
Er zit letterlijk wat ruimte tussen.
De afstand in gedachten en mekaars hart is er ook. Die is het moeilijkste te overbruggen.
Toch is het doenbaar hoor en helemaal de bedoeling dat ze een stuk gaan samenwerken om er beiden beter van te worden.
Wat gaat dat geven ?

In deze blog ga ik niet zeggen hoe ze dat gaan doen.

Niet omdat het geheim is, of omdat een ware toedracht paniek zou zaaien ..neen, gewoon omdat we samen gaan bekijken hoe we dat gaan doen, en ik dat niet alleen heb te besluiten. 
Ik heb er wel een formule voor en ideeën, maar er staat niks vast. Ik ga dit open benaderen.
Alleen dat we nauwer gaan samenwerken, en dat dit onder leiding van één hoofd zal zijn, is zeker.

Vandaag stel ik The Toaster Project voor.
Bedenker Thomas Thwaits heeft van ruwe materialen een broodrooster trachten te maken ..en daarmee heel wat discussie losgeweekt over
- de werkelijke prijs van dingen en grondstoffen
- de energie en moeite die het kost om ze te maken
- het belang van samenwerken om een goed resultaat te bekomen.
Dat laatste zegt hij zelf in de talkshow Scheire en de Schepping op 04:22 m.n.

kijk enkele seconden vanaf 04:22 

..ziehier het resultaat van wat we alleen kunnen VS. wat we samen kunnen

Wat 'mijn' teams aangaat geloof ik ook dat zij meer zullen zijn dan de som van de delen, 
er zit (nog) meer in dan de twee toffe en hardwerkende teams dan ze nu zijn, met evenveel moeite. Ik ben daarvan overtuigd
..'t is alleen even uitvogelen hoe dat precies zal gaan (al ben ik niet totaal clueless , wees gerust medewerkers). Het vraagt wat praten en overeenkomen.

Deze coach vond het beeld van de broodrooster wel passend voor de taak die hem/ hen te wachten staat
http://www.thomasthwaites.com/the-toaster-project/

Volgende week beginnen we er aan
voorlopig is het business as usual 

enthousiaste en knapperige groeten van coach Clark Kent

..en dees is dus niet van toepassing !